Etiket arşivi: UWC

UWC Dilijan’da İlk Hafta

On aylık bir sürecin sonunda nihayet kavuştuğum okulumda ilk haftam geçmiş bile. UWC‘ye ve başvuru sürecine değinmeden UWC Dilijan‘da geçirdiğim ilk hafta ve ilk izlenimlerimi anlatmak istiyorum. Umarım buraya gelecek olanlara bir yardımım olur, bu arada ben de içimi dökerim. :)
Okumaya devam et

Büyümek

Hep biraz sorun yaşadığım bir yer oldu sanırım okul. Önceleri sosyal nedenlerden, daha sonra ise topyekün kendisi ile sorunlarım oldu. İlkokulu sayarsak 12, liseden başlarsak 4 yıl boyunca sürdü gitti böyle:

Devam etmek zorundayım; başka şansım yok. Bırakmak büyük bir risk, göze alamayacağım kadar büyük. Her ne kadar evde çalışarak, Türkiye’deki herhangi bir üniversitenin bana vereceğinden daha iyi bir eğitim alacağıma inansam da diplomanın getirdiği bazı avantajlar ve üniversitenin eğitim dışındaki olanakları -sosyal çevre, yurtdışı programları, şirketlere daha kolay erişim vs.- var.

Okulda yaptığımız şeyin haybeye olduğunu düşündüm hep: Ne istediğimiz dersleri gördük, ne istediğimiz gibi anlattılar, ne de bir anlatan vardı. Görüyorsak eğer öğrenmek için değil, hep bir sınav için gördük. Çalışmak dediğin soru çözmek, biraz daha soru çözmek demek. Günlerimin 3 saati yolda, 7’si okulda geçti. Haftasonlarım dershanede, “çalışın, çalışın, çalışın!” diyen manyaklarla heba oldu. Bütün sistem kapağı bir yerlere atmak üzerine kuruluydu, nitekim attım da:

Şimdilik kafamda California veya Berlin’e gitmek var. Belki UWC ile şimdiden, belki de Üniversite ile birlikte.

Annemin deyimiyle bir piyango olan hayal gerçek oldu ve ben UWC Dilijan‘ı kazandım. Özgürlük demekti bu; istediğin dersi seçme özgürlüğü, haftasonlarını dershanede tüketmeme özgürlüğü, aynı soruları tekrar tekrar çözmeme özgürülüğü… Bu yaz tatilini yaşayarak geçirmem demek, gelecekten kaygımın olmaması demekti. Hayalinolabilir olmasıydı bu.

nereye varırsa varsın umurumda mı
hiçbir şey tutamaz beni artık.
ne iş ne güç, ne çoluk çocuk
bir su ıslatır, bir sıcak kurutur
denizlerde gemiler göklerde bulutlar
pırıl pırıl sevdalardadır çağım
hiçbir şey tutamaz beni artık
bu bahar, bu ağaçlar, bu rüzgâr
hoşça kalsın en eskisi en yenisi aşklarımın
gitmek mi, gitmek ne demek kaçacağım.

kalbim bu rahatsızlık içinde bir bakarsınız
en güzel türküsünü söyleyebilir.
benim gözüm yollarda sulardadır
yıldızlara karşı bomboş uykulardadır.
ne iş ne güç, ne çoluk çocuk
eylese eylese beni kararımdan -olmaz ya-
bir kadın eyliyebilir.

Turgut Uyar

Bir Haziran akşamı oturuyorum şimdi, arka fonda Buena Vista Social Club, camın önünde esen bir rüzgar, titreşen yapraklar. Şimdi önümde bambaşka bir hayat var: Ailemden, arkadaşlarımdan, yetiştiğim yerden uzaklarda, yetmiş iki milletten türlü türlü insanlarla geçecek olan bir 2 yıl, üniversite, ve en sonunda çalışma hayatı. Hiçbir şey şu anda olduğu gibi olamayacak asla; ne temelli döneceğim geriye, ne de bir çocuk olarak kalabilirim artık.

Olabilirlerim ve çalışacak çok zamanım var. Поехали!